jueves, 28 de enero de 2016
martes, 19 de enero de 2016
jueves, 10 de diciembre de 2015
Actividade 10
Crea unha nova entrada (ou publicación)no teu blog co nome ACTIVIDADE10.
Os conceptos están definidos nas páxinas 51 e 53 do libro (non é necesario buscar información adicional) e son os seguintes:
- Navegadores GPS. Busca unha imaxe na rede.
O GPS (Global Positioning System) é un sistema que permite determinar a posición dun obxecto ou unha persoa, en calquera lugar do planeta, cunha percepción de metros ou, mesmo, centímetros.
A tecnoloxía GPS está baseada na utilización de 24 satélites cuxas órbitas están sincronizadas par cubrir toda a superficie terrestre.
Os navegadores GPS dispoñen dun receptor GPS capaz de reducir os sinais dos satélites. Unha vez que o recceptor ten añ menos o sinal de catro satélites, polo menos, o navegador é capaz de determinar cal é a súa posición por triangulación.
Os navegadores dispoñen de cartografía e software específico para situar as coordenadas do GPS sobre o mapa, analizar as posibles rutas para chegar a un destino concreto e planificar á que consideren máis adecuada segundo os criterios que o usuario especifique. Devanditos navegadores poden estar integrados, en vahículos e teléfonos intelixentes, ou ben como dispositivos independentes, sendo algúns dos modelos máis estendidos Navman e TomTom Navigator.
A tecnoloxía GPS está baseada na utilización de 24 satélites cuxas órbitas están sincronizadas par cubrir toda a superficie terrestre.
Os navegadores GPS dispoñen dun receptor GPS capaz de reducir os sinais dos satélites. Unha vez que o recceptor ten añ menos o sinal de catro satélites, polo menos, o navegador é capaz de determinar cal é a súa posición por triangulación.
Os navegadores dispoñen de cartografía e software específico para situar as coordenadas do GPS sobre o mapa, analizar as posibles rutas para chegar a un destino concreto e planificar á que consideren máis adecuada segundo os criterios que o usuario especifique. Devanditos navegadores poden estar integrados, en vahículos e teléfonos intelixentes, ou ben como dispositivos independentes, sendo algúns dos modelos máis estendidos Navman e TomTom Navigator.
- Google Glass. Busca unha imaxe na rede.
Google Glass son unhas pequenas gafas de alta tecnoloxía, desenvolvidas por Google, que funcionan como asistente virtual empregando realidade aumentada. Conectan ao usuario co seu teléfono intelixente a través da voz e a imaxe se mostra nunha pequena pantalla incorporada. Esta pantalla está conectada a unha cámara, un micrófono e un altavoz. Mediante unha conexión Wi-Fi e Bluetooth, as lentes poden comunicarse con outros dispositivos e aplicacións de internet. Empregan unha versión reducida do sistema operativo Android. Algunhas das súas aplicacións son tomar fotos, gravar vídeos, navegar por internet e usar a maioría de aplicacións de Google.
- Smart Watch. Busca unha imaxe na rede.
Un reloxo intelixente (Smart Watch) é un reloxo de pulseira que integra funcións similares ás dun teléfono intelixente ou un ordenador portátil. Emprega as tecnoloxías Wi-Fi, Bluetooth ou conexión móbil para conectarse a internet e intercambiar información con outros dispositivos.
Estes dispositivos poden incluír características como un acelerómetro, altímetro móbil, barómetro, brúxula, cronógrafo, equipo de buceo, calculadora, teléfono móbil, GPS, pantalla gráfica, altavoces, axenda, etc.
Por outro lado, estes reloxos inclúen o seu propio sistema de aplicacións, que soen estar relacionadas coa saúde o deporte, a produtividade, os contidos multimedia, os xogos e o acceso a redes sociais.
jueves, 3 de diciembre de 2015
Actividade 8
Conmutador ten características similares ao hub, pero con algunhas outras funcións engadidas. Unha delas é que, ademais de servir de puenta para a conexión de todos os computadores, é capaz de identificar os equipos que ten conectados, polo que non necesita enviar a información a todos eles, senón só ao destinatario. Evítase así sobrecargar a rede e a colisión de datos. Outra diferenza é que ademais de equipos, permite interconectar resdes do mesmo tipo.
Concentrador ou hub. A este dispositivo chegan todos os cables da rede, por cada computador ou dispositivo, actuand do ponte. Cando un computador envía información, o concentrador a reenvía a todos, para que o destinatario tómea e o resto refúguea.
Crea unha nova entrada (ou publicación)no teu blog co nome ACTIVIDADE8.
Os conceptos están definidos na páxina 48 e 50 do libro (non é necesario buscar información adicional) e son os seguintes:
- (0.75 puntos) Tarxeta de rede. Busca imaxe ou imaxes na rede onde aparezan identificados os conectores.
Para que un computador poida establecer comunicación con outros ordenadores dispositivos, debe dispoñer dun cartón ou adaptado de rede (hardware)e, por suposto, ter instalado o seu controlador (software) no sistema operativo para que se poida utilizar.Aos cartóns de rede tamén llas denomina NIc posto que ofrecen unha interface de rede, cuxo conector é distinto dependendo do tipo de cableado; o máis utilizado é o conector RJ-45, necesario para o cableado UTP.
Tamén existen cartóns de rede inalámbricas que transmiten a información por ondas electromagnéticas e , por tanto, non necesitan conectorores nin cables. Estes cartóns poden levar unha pequueña antena para aumentar a intensidade de sinal e mellorar así a trasnferencia.
- (0.75 puntos) Concentrador e conmutador. Busca unha imaxe de cada un na rede.
 |
| Concentrador |
 |
| Conmutador |
- Concentrador o hub: A este dispositivo chegan todos os cables da rede, un por cada ordenador ou dispositivo, actuándo de ponte. Cando un ordenador envía información, o concentrador a reenvía a todos, para que o destinatario a tome e o resto a desbote.
- Conmutador o switch: ten características similares ao hub, pero con algunhas outras funcións engadidas. Unha delas é que, ademais de servir de ponte como conexión de todos os ordenadores, é capaz de identificar os equipos que ten conectados, polo que non necesita enviar a información a todos eles, senón só ao destinatario. Evítase así sobrecargar a rede e a colisión de datos. Outra diferencia é que ademais de equipos, permite interconectar redes do mesmo tipo.
(1 punto) Cableado de rede. Busca imaxes na rede onde aparezan os conectores RJ45 e ST e cables de par trenzado apantallado e fibra óptica. Nestes últimos deben estar indicadas as suas partes.
 |
RJ-45   |
O cables é un dos medios de conexón utilizado nas redes para transmitir datos. Existen diferenties tipos de cable:
Cableado coaxial. Está formado por un fío condutor central, protexido das correntes eléctricas externas por unha malla de cobre. É similar ao que se usa para a antena de televisón , aínda que actualmente está en desuso.
Cableado de para trenzado. Está constituído por catro parres de fíos. Cada para está entrelazado para diminuír a interferencia eléctrica e evitar que se axustes o sinal entre os pares. Dentro deste cableado distínguense os seguintes tipos:
UTP. É un cable non apantallado. É de baixo custo pero sensible a interferencias, polo que produce máis erros que outros cables. STP. É un cable apantallado, é dicir, ten unha malla metálica ao redor do cable que o protexe das interferencias electromagnéticas.
FTP.es un cable apantallado con blidaje global que posúe unha parantall condutora en forma trenzada. Mellora a protección fronte ás interferencias con respecto aos anteriores.
Existen diversas categorías de cables, dependendo da súa velocidade de transmisión. As que está en uso dson: categoría 5(100Mbps), categoría 6 (1Gbps), categoría 7(10Gbps) e categoría 8, que están en fase de desenvolvemento. O cableado de par trenzado utiliza conectores RJ-45.
Cable de fibra óptica. É unha fibra moi fina de material transparente, vidro ou material plástico, pola que se envía un feixe de luz. Estes cables constan dun grupo de fibras ópticas protexidas con hiladuras de aramida para facelos resistentes á tracción , ademais de estar protexidos por varios revestimentos. Os conectores máis utilizados na fibra óptica para redes de área local son SE, LC FC e SC.
martes, 24 de noviembre de 2015
Tema 2. Hardware. Actividade 6
Crea un arquivo en Open Officce Writer en formato libre
(tamaño de letra 12).
A impresora 3D , é unha máquina ou dispositivo mecánico capaz de, mediante diversos procesos utilizados, sintetizar un obxecto tridimensional. Na impresión en 3D, as sucesivas capas de material fórmanse baixo control por computador. Estes obxectos poden ser de case calquera forma ou xeometría, e prodúcense a partir dun modelo 3D ou outra fonte de datos electrónicos. Unha impresora 3D é un tipo de robot de manufactura industrial.1
A impresión 3D no sentido orixinal do termo refírese aos procesos nos que que secuencialmente deposítase material se en unha plataforma, con cabezales de impresión de inxección de material de achega. Máis recentemente, o significado do termo ampliouse para abarcar unha variedade máis ampla de técnicas tales como polimerización, inxección de achega, inxección de aglutinante, extrusión de material, cama de po, laminación de metal, deposito metálico.
Como curiosidade existen clases especiais de impresoras tales como Foodini2 que imprimen comida , ou as que imprimen casas ou construcións de todo tipo, depositando cemento por capas,3 pero a maioría dos modelos comerciais actualmente son de dous tipos:
de compactación, cunha masa de po que se compacta por estratos.
de adición, ou de inxección de polímeros, nas que o propio material engádese por capas.
Segundo o método empregado para a compactación do po, pódense clasificar en:
Impresoras 3D de tinta: utilizan unha tinta aglomerante para compactar o po. O uso dunha tinta permite a impresión en diferentes cores.
Impresoras 3D láser: É un láser que transfire enerxía ao po facendo que se polimerice. Despois mergúllase nun líquido que fai que as zonas polimerizadas se solidifiquen.
As súas utilidades son:
O campo do medicamento é un dos máis avanzados en canto ao uso das impresoras 3D. En Estados Unidos, a FDA aprobou en agosto de 2015 o primeiro medicamento que pode ser producido por impresión 3D. O medicamento chámase Spritam e utilízase para o tratamento da epilepsia. A impresión 3D de medicamentos pode permitir aos médicos receitar doses máis precisas, axustadas ás necesidades de cada paciente.4
Prótese
Existen impresoras que son capaces de crear guías cirúrxicas e modelos dentais.5 As guías cirúrxicas úsanse para que o dentista saiba exactamente onde debe colocar un implante. Pero o que é máis sorprendente é que xa se realizaron implantes de próteses máis aló da odontoloxía. É o caso dun estudante de secundaria de Colorado, que creou unha prótese robótica cunha impresión 3D. Este brazo robótico ten un custo de 500 dólares, unhas 160 veces inferior aos que se constrúen polos métodos tradicionais, polo que podería chegar á maioría dos fogares, independentemente do seu poder de adquisición. O brazo é controlado por ondas cerebrais e ten un deseño robusto e avanzado. En agosto do 2013, este estudante estaba xa traballando na terceira xeración desta creación.6
Doutra banda, existe un proxecto denominado Project Daniel,7 de Not Impossible, que foi iniciado en decembro do 2013. Daniel Omar, de quen toma nome o proxecto, perdeu ambos os brazos na guerra do Sudán en 2012, con tan só 14 anos. Ao coñecer a noticia, Mick Ebeling viaxou ata o lugar e decidiu crear a fundación Not Impossible. Desta maneira, inicialmente creou unha prótese de brazo para Daniel, creada cunha impresora 3D. Unha vez alcanzado este obxectivo, creouse en Sudán a primeira escola taller de prótese, desde a que se crean varias próteses semanalmente. Así, un gran número de nenos poden gozar do que para eles é un privilexio, xa que sen estas máquinas de tres dimensións a creación das próteses alcanza prezos desorbitados que poucas familias poden permitirse.
Unha das grandes vantaxes que ofreceu a creación de prótese é que as instrucións para seguir para crear unha son públicas na internet. Así, calquera pode acceder a iso e non supón un sobrecusto nin económico nin de coñecemento. Unha das vantaxes deste gran avance é que no caso dos nenos, que se atopan en idade de crecemento, pódese crear varias próteses mentres siga o seu crecemento sen ter que gastar unha millonada con cada nova. Hai moitas persoas que se inician pola súa conta neste mundo das impresoras 3D, como é o caso dun pai que descubriu estas máquinas grazas á publicación na web das devanditas instrucións para crear unha man.
Transplantes
Moita xente sofre accidentes que lle provocan feridas tan graves que necesitan unha reconstrución dalgunhas partes do corpo. Existen dous casos: que necesiten coller pel dunha parte do corpo e colocala na lesión, cousa moi dolorosa, ou que necesiten reconstruír algún óso. En ambos os casos as impresoras en tres dimensións poden axudarnos.
No primeiro caso, xa se deu a primeira creación dun material con propiedades parecidas ás do tecido humano. Este material fórmase con miles de pingas de auga conectadas e pode realizar algunha das tarefas das células do noso corpo.8
No ámbito do segundo caso, en marzo de 2014 reconstruír parte do rostro a un mozo que sufrira un accidente de moto. Inicialmente, cando ingresou no hospital despois do accidente, tentaron a reconstrución da mellor forma posible pero non puideron facer todo o que quixeron porque podería perder visibilidade no ollo. Grazas ás novas tecnoloxías fixeron unha recreación do seu cranio antes do accidente e, con axuda dunha impresora 3D, imprimiron uns modelos para axudar e planificar a reconstrución.9 Así, puideron recolocarlle todo o rostro e facer que sexa unha persoa máis feliz, podendo facer vida normal.
Doutra banda, un grupo de médicos da Universidade de Pequín imprimiu unha vértebra, sendo este o primeiro caso. Implantáronlla con éxito a un neno de 12 anos nunha operación de 5 horas, despois de retirarlle a súa que contiña un tumor maligno. Esta vértebra está creada con titanio e ten uns pequenos poros de forma que o óso poida crecer dentro e non obstaculice o crecemento, de maneira que non son necesarios parafusos ou outras conexións.10
Órganos
Nas impresoras 3D usadas para crear órganos úsanse células vivas como material para imprimir. A partir destas é posible xerar un órgano para implantarllo a unha persoa. É un dos obxectivos máis esperados, xa que hai enormes colas de espera para que as persoas que necesitan un órgano recíbano, e a diario morren varias delas debido á espera demasiado longa. Existen varios grupos estudando a creación de distintos órganos, sendo o corazón o gran obxectivo. De momento, hai un grupo de enxeñeiros da Universidade de Connecticut que creou riles artificiais.11 O seu obxectivo é que estes órganos sexan trasplantados a seres humanos e teñan as mesmas funcionalidades que un ril natural, e parece que non falta moito para alcanzar esta meta. Doutra banda, Organovo informou que o ano 2014 sairía o primeiro fígado creado cunha impresora de tres dimensións. De momento o ano 2013 dispoñían de réplicas en miniatura pero que xa tiñan as funcionalidades dun natural.12
Outros
A escoliosis é unha enfermidade na que a columna vertebral sofre unha curvatura en forma de S ou de C. Cando esta curvatura é maior dun número determinado de graos é necesario o uso dun corpiño. Estes afán ser moi aparatosos, incómodos e antiestéticos. É por iso que moita xente non quere levalos ou diminúe enormemente a súa autoestima. Parece que se atopou a solución, chamada Bespoke. Mediante un escaneo do corpo do paciente obtéñense as medidas exactas e imprímese este corpiño, podendo ter distintos estilos e ser personalizable. Ademais é transpirable, polo que aumentará tamén a comodidade e durabilidad.13
Neste caso falamos de algo sorprendente á vez que útil. Hai uns anos que xurdiron as ecografías en 3D, que supuxo un gran avance neste sector. Con todo, o ano 2013 produciuse un novo paso: a impresión en tres dimensións do feto. O seu principal obxectivo é que se poidan detectar malformacións nos non natos, así como posibles complicacións no parto. Desta maneira poderían evitarse e axudar ao persoal médico a un mellor seguimento do período de xestación do bebé. Outra utilidade é para pais con cegueira, quen, grazas a estes obxectos realizados con material facilmente palpable, poderán saber como será o seu fillo.14 Con todo, moitos pais están a interesarse en dispoñer deste obxecto, de maneira que poidan ter un recordo material da xestación do seu fillo.
Por último, facemos referencia á inmovilización dun membro do corpo debido a unha fractura. Normalmente úsase unha escaiola feita con yeso polos médicos que tarda unhas 20 horas en secarse e que se mantén totalmente ríxida, podendo causar rozaduras nalgúns casos. Cortex Exoskeleton é un proxecto que usa unha impresora 3D para crear unha peza de inmovilización coa medida perfecta de cada paciente. Para iso, úsase un escáner 3D para obter a medida exacta do membro e, xunto cunha radiografía para visualizar a rotura e a súa posición, envíase a unha impresora que crea unha peza de inmovilización. Esta peza é moito máis resistente e lixeira que unha escaiola de yeso; ademais ten unha serie de buracos que permiten a transpiración da pel, impedindo así que saian fungos. É unha única peza que ten unha apertura por onde o paciente introducirá o membro e pecharase cunhas bisagras incorporadas na estrutura.15 É moito máis estético e cómodo xa que non avulta demasiado, polo que non nos causará problemas coa roupa. Así, tamén se poden imprimir muñequeras ou tablillas para persoas que o necesiten.
De igual maneira, cabe destacar que se están probando métodos para poder imprimir pastillas médicas de forma eficiente.
- Buscando a información na rede redacta aproximadamente 25 liñas explicando o seu principio de funcionamento, tipos e aplicacións.
A impresora 3D , é unha máquina ou dispositivo mecánico capaz de, mediante diversos procesos utilizados, sintetizar un obxecto tridimensional. Na impresión en 3D, as sucesivas capas de material fórmanse baixo control por computador. Estes obxectos poden ser de case calquera forma ou xeometría, e prodúcense a partir dun modelo 3D ou outra fonte de datos electrónicos. Unha impresora 3D é un tipo de robot de manufactura industrial.1
A impresión 3D no sentido orixinal do termo refírese aos procesos nos que que secuencialmente deposítase material se en unha plataforma, con cabezales de impresión de inxección de material de achega. Máis recentemente, o significado do termo ampliouse para abarcar unha variedade máis ampla de técnicas tales como polimerización, inxección de achega, inxección de aglutinante, extrusión de material, cama de po, laminación de metal, deposito metálico.
Como curiosidade existen clases especiais de impresoras tales como Foodini2 que imprimen comida , ou as que imprimen casas ou construcións de todo tipo, depositando cemento por capas,3 pero a maioría dos modelos comerciais actualmente son de dous tipos:
de compactación, cunha masa de po que se compacta por estratos.
de adición, ou de inxección de polímeros, nas que o propio material engádese por capas.
Segundo o método empregado para a compactación do po, pódense clasificar en:
Impresoras 3D de tinta: utilizan unha tinta aglomerante para compactar o po. O uso dunha tinta permite a impresión en diferentes cores.
Impresoras 3D láser: É un láser que transfire enerxía ao po facendo que se polimerice. Despois mergúllase nun líquido que fai que as zonas polimerizadas se solidifiquen.
As súas utilidades son:
O campo do medicamento é un dos máis avanzados en canto ao uso das impresoras 3D. En Estados Unidos, a FDA aprobou en agosto de 2015 o primeiro medicamento que pode ser producido por impresión 3D. O medicamento chámase Spritam e utilízase para o tratamento da epilepsia. A impresión 3D de medicamentos pode permitir aos médicos receitar doses máis precisas, axustadas ás necesidades de cada paciente.4
Prótese
Existen impresoras que son capaces de crear guías cirúrxicas e modelos dentais.5 As guías cirúrxicas úsanse para que o dentista saiba exactamente onde debe colocar un implante. Pero o que é máis sorprendente é que xa se realizaron implantes de próteses máis aló da odontoloxía. É o caso dun estudante de secundaria de Colorado, que creou unha prótese robótica cunha impresión 3D. Este brazo robótico ten un custo de 500 dólares, unhas 160 veces inferior aos que se constrúen polos métodos tradicionais, polo que podería chegar á maioría dos fogares, independentemente do seu poder de adquisición. O brazo é controlado por ondas cerebrais e ten un deseño robusto e avanzado. En agosto do 2013, este estudante estaba xa traballando na terceira xeración desta creación.6
Doutra banda, existe un proxecto denominado Project Daniel,7 de Not Impossible, que foi iniciado en decembro do 2013. Daniel Omar, de quen toma nome o proxecto, perdeu ambos os brazos na guerra do Sudán en 2012, con tan só 14 anos. Ao coñecer a noticia, Mick Ebeling viaxou ata o lugar e decidiu crear a fundación Not Impossible. Desta maneira, inicialmente creou unha prótese de brazo para Daniel, creada cunha impresora 3D. Unha vez alcanzado este obxectivo, creouse en Sudán a primeira escola taller de prótese, desde a que se crean varias próteses semanalmente. Así, un gran número de nenos poden gozar do que para eles é un privilexio, xa que sen estas máquinas de tres dimensións a creación das próteses alcanza prezos desorbitados que poucas familias poden permitirse.
Unha das grandes vantaxes que ofreceu a creación de prótese é que as instrucións para seguir para crear unha son públicas na internet. Así, calquera pode acceder a iso e non supón un sobrecusto nin económico nin de coñecemento. Unha das vantaxes deste gran avance é que no caso dos nenos, que se atopan en idade de crecemento, pódese crear varias próteses mentres siga o seu crecemento sen ter que gastar unha millonada con cada nova. Hai moitas persoas que se inician pola súa conta neste mundo das impresoras 3D, como é o caso dun pai que descubriu estas máquinas grazas á publicación na web das devanditas instrucións para crear unha man.
Transplantes
Moita xente sofre accidentes que lle provocan feridas tan graves que necesitan unha reconstrución dalgunhas partes do corpo. Existen dous casos: que necesiten coller pel dunha parte do corpo e colocala na lesión, cousa moi dolorosa, ou que necesiten reconstruír algún óso. En ambos os casos as impresoras en tres dimensións poden axudarnos.
No primeiro caso, xa se deu a primeira creación dun material con propiedades parecidas ás do tecido humano. Este material fórmase con miles de pingas de auga conectadas e pode realizar algunha das tarefas das células do noso corpo.8
No ámbito do segundo caso, en marzo de 2014 reconstruír parte do rostro a un mozo que sufrira un accidente de moto. Inicialmente, cando ingresou no hospital despois do accidente, tentaron a reconstrución da mellor forma posible pero non puideron facer todo o que quixeron porque podería perder visibilidade no ollo. Grazas ás novas tecnoloxías fixeron unha recreación do seu cranio antes do accidente e, con axuda dunha impresora 3D, imprimiron uns modelos para axudar e planificar a reconstrución.9 Así, puideron recolocarlle todo o rostro e facer que sexa unha persoa máis feliz, podendo facer vida normal.
Doutra banda, un grupo de médicos da Universidade de Pequín imprimiu unha vértebra, sendo este o primeiro caso. Implantáronlla con éxito a un neno de 12 anos nunha operación de 5 horas, despois de retirarlle a súa que contiña un tumor maligno. Esta vértebra está creada con titanio e ten uns pequenos poros de forma que o óso poida crecer dentro e non obstaculice o crecemento, de maneira que non son necesarios parafusos ou outras conexións.10
Órganos
Nas impresoras 3D usadas para crear órganos úsanse células vivas como material para imprimir. A partir destas é posible xerar un órgano para implantarllo a unha persoa. É un dos obxectivos máis esperados, xa que hai enormes colas de espera para que as persoas que necesitan un órgano recíbano, e a diario morren varias delas debido á espera demasiado longa. Existen varios grupos estudando a creación de distintos órganos, sendo o corazón o gran obxectivo. De momento, hai un grupo de enxeñeiros da Universidade de Connecticut que creou riles artificiais.11 O seu obxectivo é que estes órganos sexan trasplantados a seres humanos e teñan as mesmas funcionalidades que un ril natural, e parece que non falta moito para alcanzar esta meta. Doutra banda, Organovo informou que o ano 2014 sairía o primeiro fígado creado cunha impresora de tres dimensións. De momento o ano 2013 dispoñían de réplicas en miniatura pero que xa tiñan as funcionalidades dun natural.12
Outros
A escoliosis é unha enfermidade na que a columna vertebral sofre unha curvatura en forma de S ou de C. Cando esta curvatura é maior dun número determinado de graos é necesario o uso dun corpiño. Estes afán ser moi aparatosos, incómodos e antiestéticos. É por iso que moita xente non quere levalos ou diminúe enormemente a súa autoestima. Parece que se atopou a solución, chamada Bespoke. Mediante un escaneo do corpo do paciente obtéñense as medidas exactas e imprímese este corpiño, podendo ter distintos estilos e ser personalizable. Ademais é transpirable, polo que aumentará tamén a comodidade e durabilidad.13
Neste caso falamos de algo sorprendente á vez que útil. Hai uns anos que xurdiron as ecografías en 3D, que supuxo un gran avance neste sector. Con todo, o ano 2013 produciuse un novo paso: a impresión en tres dimensións do feto. O seu principal obxectivo é que se poidan detectar malformacións nos non natos, así como posibles complicacións no parto. Desta maneira poderían evitarse e axudar ao persoal médico a un mellor seguimento do período de xestación do bebé. Outra utilidade é para pais con cegueira, quen, grazas a estes obxectos realizados con material facilmente palpable, poderán saber como será o seu fillo.14 Con todo, moitos pais están a interesarse en dispoñer deste obxecto, de maneira que poidan ter un recordo material da xestación do seu fillo.
Por último, facemos referencia á inmovilización dun membro do corpo debido a unha fractura. Normalmente úsase unha escaiola feita con yeso polos médicos que tarda unhas 20 horas en secarse e que se mantén totalmente ríxida, podendo causar rozaduras nalgúns casos. Cortex Exoskeleton é un proxecto que usa unha impresora 3D para crear unha peza de inmovilización coa medida perfecta de cada paciente. Para iso, úsase un escáner 3D para obter a medida exacta do membro e, xunto cunha radiografía para visualizar a rotura e a súa posición, envíase a unha impresora que crea unha peza de inmovilización. Esta peza é moito máis resistente e lixeira que unha escaiola de yeso; ademais ten unha serie de buracos que permiten a transpiración da pel, impedindo así que saian fungos. É unha única peza que ten unha apertura por onde o paciente introducirá o membro e pecharase cunhas bisagras incorporadas na estrutura.15 É moito máis estético e cómodo xa que non avulta demasiado, polo que non nos causará problemas coa roupa. Así, tamén se poden imprimir muñequeras ou tablillas para persoas que o necesiten.
De igual maneira, cabe destacar que se están probando métodos para poder imprimir pastillas médicas de forma eficiente.
- Engade un vídeo da rede (duración non superior a 3 minutos si é posible).
jueves, 12 de noviembre de 2015
Tema 2: Hardware.
Actividade 2
Crea un arquivo en Open Officce Writer en formato libre (tamaño de letra 12). Os conceptos están definidos nas páxinas 32 e 33 do libro (non é necesario buscar información adicional, excepto no punto 1) e son os seguintes:
Crea un arquivo en Open Officce Writer en formato libre (tamaño de letra 12). Os conceptos están definidos nas páxinas 32 e 33 do libro (non é necesario buscar información adicional, excepto no punto 1) e son os seguintes:
- Superordenador Mare Nostrum. Busca información (aprox 15 liñas) e imaxe na rede.
- Tablets. Busca imaxe na rede.
- Crea un arquivo en Open Officce Writer en formato libre (tamaño de letra 12). Os conceptos están definidos nas páxinas 32 e 33 do libro (non é necesario buscar información adicional, excepto no punto 1) e son os seguintes: Superordenador Mare Nostrum. Busca información (aprox 15 liñas) e imaxe na rede. Tablets. Busca imaxe na rede. Smartphones. Busca imaxe na rede.
jueves, 29 de octubre de 2015
Tema 1. Sociedade do coñecemento: Nanotecnoloxía
Nesta ligazón atoparás un documento elaborada pola Universidade de Oviedo. A información que necesitas está nas 9 primeiras páxinas do documento.
Cos contidos que se enumeran a continuación crea unha entrada nova no teu blog co nome deTema 1 Sociedade do Coñecemento: NANOTECNOLOXÍA
- Definición de Nanotecnoloxía, incluindo a definición de nanómetro.
A nanotecnoloxía non é unha tecnoloxía específica; nin sequera un grupo de tecnoloxías ben defi nidas. A nanotecnoloxía é máis ben un campo moi amplo e heteroxéneo da tecnoloxía no que se dei-
señan, caracterizan, producen e aplican estruturas, compoñentes e sistemas mantendo un control
sobre o tamaño e a forma dos seus elementos constituíntes (átomos, moléculas ó macromoléculas) a
nivel da escala dos nanómetros, de tal maneira que ditas estruturas, compoñentes ou sistemas
posúen polo menos unha propiedade característica nova ou mellorada debido ao pequeno tamaño dos seus constituíntes.
A nanotecnoloxía utiliza un amplo rango de disciplinas científi co-técnicas co fi n de estudar mate-
riales, partículas e estruturas que implican a creación ou presenza de elementos que teñen polo menos unha dimensión espacial inferior aos 100nm, sendo un nanómetro a millonésima parte dun milí-
metro. Os materiais constituídos por estruturas tan pequenas, a miúdo presentan propiedades
distintas aos materiais tradicionais independentemente de que estean compostos polos mesmos
constituíntes químicos. Por exemplo, poden presentar novas propiedades mecánicas, ópticas, quí-
micas, magnéticas ou electrónicas.
- Nanoelectrónica: a qué dará lugar? Relación coa tecnoloxía Informática.
Desta maneira, a nanoelectrónica dará lugar a sistemas de almacenamento de datos de moi alta densidade de registro (por exemplo, 1 Terabit/polgada2) e as novas tecnoloxías de visualización a base de plásticos flexibles. A longo prazo, o desenvolvemento da nanoelectrónica molecular ou biomolecular, a espintrónica e a informática cuántica abrirán novos horizontes á tecnoloxía informática. A nanoelectrónica estará na orixe dunha nova xeración de computadores, teléfonos, automóbiles, electrodomésticos e calquera sistema de automatización necesario en calquera equipo de aplicación industrial ou doméstico.
- Nanobiotecnoloxía: qué disciplinas combina? Aplicacións en Medicina.
No caso da nanobiotecnología, está a combinarse a enxeñería a nivel molecular coa bioloxía, ben manipulando directamente sistemas vivos, ou creando biochips como os que xa se están produ-
ciendo na actualidade inspirados en materiais biolóxicos. Nun futuro próximo, a nanobiotecnolo-
gía proveranos con novas innovacións extraordinarias no campo do medicamento por exemplo, con Aplicacións industriais da nanotecnoloxíanovos sistemas de diagnóstico miniaturizados que poderían implantarse e utilizarse na detección precoz de enfermedades, recubrimientos e nanocompuestos desenvolvidos mediante o recurso ás nanotecnoloxías, non exclusivamente en a súa produción senón nos conceptos de deseño dos materiais constituíntes, que mellorarán a bioactividad e biocompa-
tibilidad dos implantes, novas matrices soporte capaces de auto estruturarse que están a facilitar o desenvolvemento de unha nova xeración de materiais no ámbito da ingeniería de tecidos e dos materiais biomiméticos, abrindo a posibilidade, a longo prazo, de conseguir a síntese de órganos de substitución. Están a desenvolverse novos sistemas de administración dirixida de medicamentos e recentemente conseguiuse levar e introducir nanopartículas ao interior de células cancerosas para o seu tratamento, por exemplo, mediante calor.
- Aplicacións á producción e almacenamento de enerxía.
Tamén o campo da produción e almacenamento de enerxía poderá benefi ciarse, por exemplo, de os novos desenvolvementos en pilas de combustible ou sólidos lixeiros nanoestructurados que teñen potencial para un almacenamento efi caz do hidróxeno. Están a desenvolverse tamén células solares fotovoltaicas efi caces e de baixo custo (por exemplo a «pintura solar»). Os avances no campo das nanotecnoloxías tamén permitirán aforros enerxéticos a través dunha mellora dos illamentos, do transporte e dunha iluminación máis efi caz.
- Avances en Ciencias de Materiais.
Os avances da ciencia dos materiais mediante o recurso ás nanotecnoloxías son de gran alcance e o seu impacto deixarase sentir en case todos os sectores. As nanopartículas xa se empregan para reforzar materiais ou funcionalizar cosméticos. Recórrese ao uso de nanoestructuras superfi ciales para conseguir superfi cies resistentes ao relado, hidrófugas, limpas ou estériles. O enxerto selectivo de moléculas orgánicas a través da nanoestructuración superfi cial permitirá avanzar na fabricación de biosensores e de dispositivos electrónicos moleculares. Así mesmo, pódense mellorar e facer avan-
sar enormemente os rendementos dos materiais en condicións extremas, coas consecuentes aplicacións nos sectores espacial e aeronáutico.
- Fabricación a nivel nanométrico.
A fabricación a nivel nanométrico esixe un novo enfoque interdisciplinar tanto na investigación como nos procesos de fabricación. Conceptualmente considéranse dúas vías de traballo: a primeira consiste na miniaturización dos microsistemas denominado enfoque «de arriba abaixo» ou «top-
down» e a segunda, en imitar a natureza mediante o desenvolvemento de estruturas a partir dos niveis atómico e molecular denominado enfoque «de abaixo arriba» ou «bottom-up». O primeiro podería describirse como un proceso de ensamblaxe, o segundo como un proceso de síntese. O enfoque de abaixo a arriba atópase en fase inicial de desenvolvemento, pero o seu impacto potencial é de gran alcance e podería alterar as rutas actuais de produción.
- Beneficios para a investigación sobre alimentos, auga e medio ambiente.
A investigación sobre os alimentos, a auga e o medio ambiente tamén pode benefi ciarse das nanotecnoloxías con, por exemplo, o desenvolvemento de instrumentos para detectar e neutralizar a presencia de microorganismos ou praguicidas. Mediante novas técnicas de nanoetiquetado miniaturizado podría realizarse o seguimento desde orixe dos alimentos importados. O desenvolvemento de métodos de recuperación baseados no uso de nanotecnoloxías (por exemplo, técnicas foto-catalíticas) permiten paliar e limpar o efecto da contaminación e outros danos ambientais (por exemplo, contaminación por petróleo da auga ou do chan).
- Contribución á seguridade.
A contribución á seguridade poderá realizarse a través de, por exemplo, novos sistemas de detección de alta especificidad de alerta precoz ante axentes químicos ou biolóxicos, sensibles ata o nivel molecular. O nanoetiquetado dos billetes de banco podería contribuír á protección da propie-
dade. Tamén está en marcha o desenvolvemento de novas técnicas criptográfi cas para a comunicación de datos.
- Exemplos de produtos comercializados actualmente desenrolados a través de nanotecnoloxías.
Xa se comercializaron varios produtos desenvolvidos a través das nanotecnoloxías. Trátase de produtos sanitarios (vendaxes, válvulas cardíacas, etc.), compoñentes electrónicos, pintura resistente ao relado, equipos deportivos, teas antiarrugas e antimanchas e lociones solares. Os analistas cifran o mercado deste tipo de produtos na actualidade en aproximadamente 2.500 millóns de euros, pero opinan que ascenderá por centos de miles de millóns de euros para o ano 2010 e a un billón después desa data.
Suscribirse a:
Entradas (Atom)